Bijen in de wijngaard?

                                                                                                                             

Min of meer toevallig ben ik bijenhouder (voor een jaar) geworden.                De overtuiging dat de oorzaak van bijensterfte niet alleen aan landbouwgif ligt,  maakte me gevoelig voor de opvatting dat de Varroa mijt mogelijk DE doorslag geeft! Om die reden zijn wij (Ynnit en ik) sponsor geworden van het Arista Bee Research project. Door middel van een gericht “fok” en selectie programma wordt er naar gestreefd koninginnen te kweken die de eigenschap vererven om besmet broed uit de bijenkast te verwijderen. In deze volkeren is de bijensterfte aanzienlijk geringer! Door de komst van de bijenkast ga je je ook vragen stellen waar bijen nog meer “van leven” dan  van bloemennectar alleen. Zo ook tijdens het snoeien van mijn druiven (o.a. Dornfelder en Würzer = Gewürtztraminer x Rivaner).                                                                                                                                                                                 

“Bijen in de wijngaard?” verder lezen

Een stukje geschiedenis van onze 100 jarige Erelid Marius Witkamp


Deze titel is verleend na een lange periode van lidmaatschap. Dat heeft hij beëindigd omdat hij zelf vond dat z’n proefvermogen minder werd en de avondsessies een te grote aanslag deden op z’n fysiek. Gezien zijn respectabele leeftijd geen onverwachte keuze. Een afscheid is nooit gevierd, Marius is met stille trom vertrokken. Maar het boek “stilzwijgend sluiten” doet m.i. geen recht aan deze proever van het eerste uur!
Omdat Marius het enige lid is dat geen gebruik maakt van de moderne communicatie zoals mail, breng ik als secretaris persoonlijk de uitnodigingen en nieuwsbrieven langs. Een mooie combi van het nuttige en het aangename. Ondergetekende een mooi fietstochtje door het Groene Hart (Oudewater – Reeuwijk v.v.) en Marius zijn nieuws. Tijdens onze gesprekken blijkt steeds weer dat het nieuws niet ongezien in de
prullenbak verdwijnt maar met interesse wordt gelezen!

“Een stukje geschiedenis van onze 100 jarige Erelid Marius Witkamp” verder lezen

weinig relevant

MERLOT:
De afgelopen 25 jaar heeft de oppervlakte met Merlot beplante druiven zich verdubbeld tot meer dan een kwart miljoen hectare! Daarmee zit deze druif de Cab. Sauv behoorlijk op de hielen (290.000 ha.) Relatief de meeste Merlot staat in Frankrijk (iets minder dan de helft). In landen als Oostenrijk en Duitsland zijn de beplantingen met Merlot relatief nieuw. Beide landen hebben ongeveer 800 ha met deze druif. Dat steekt magertjes af tegen een land als Zwitserland, waar de druif al meer dan 100 jaar is aangeplant en waar je zo’n 1000 ha. kan vinden. Vooral in Tessin. Merlot is een nakomeling van een (spontane?) kruising uit Cabernet Franc en een druif uit Charente, de Just Magdeleine des Charentes. Dat de omgang met een wijndruif veel ervaring vraagt blijkt wel als Merlots uit de niet traditionele gebieden vergeleken worden met die van de nieuwkomers. Niet alleen ervaring, maar ook het ontbreken van (zeer) oude stokken en (nog) niet aangepaste clonen zorgen voor een andere stijl. Gebieden als Tessin en Alto Adige benaderen het Bordeaux type gemakkelijker dan bijvoorbeeld die uit Oostenrijk. Ondanks het feit dat in een gebied als Carnuntum het aantal zonuren en de temperatuur gunstiger is dan in de Bordeaux, is de hele
omgang met de druif nog “nicht im Griff”. Hoge suiker waarden zorgen voor veel alcohol, terwijl de tannines op het zelfde oogsttijdstip nog veelal niet rijp zijn. Dit corrigeren met hout inzet vraagt natuurlijk ook de nodige ervaring.
Teveel nieuw hout in combinatie met hoog alcohol en relatief weinig zuur zorgen soms voor “nieuwe wereld” achtige smaken. De beste noordelijke Merlots kunnen wel slanker zijn met zijde zachte tannines, maar de meesten zijn toch steviger van smaak. Is dat erg? Nee, misschien is het ook wel beter om niet het origineel te willen kopiëren, maar gewoon een eigen “noordelijk” type Merlot te produceren.


VERANDERENDE WIJNWERELD: Denkend aan Zwitserland en wijn , komt de gedachte aan Fendant / Chasselas al snel op. Toch is er de laatste 25 jaar veel veranderd in dit Alpen land. Zo is in het kanton Wallis (Vallais) in deze
tijdsspanne ruim 1000 ha Chasselas verdwenen (ruim 20% van de totale oppervlakte). Hierdoor is Wallis “rood” geworden. Toch gaat de kwaliteit van de witte wijnen daar sneller vooruit dan die van rood. Het effect van de Global Warming is kennelijk meer ten nadele van bijvoorbeeld Pinot Noir (risico op jammige wijnen) dan ten nadele van de witte. Het aandeel wit (zo’n 40%) omvat zo’n 14 (!) rassen. Naast bekende soorten zoals Chardonnay, Sylvaner, Weissburgunder en Viognier zijn er een aantal voor ons onbekende soorten zoals Completer, Heida (= Savagnin Blanc), Rèze, Païen e.v.a. Op het gebied van rood is er ook wel wat spannends te beleven. Ook hier namen die ons onbekend in de oren klinken zoals Gamaret, Garanoir, Cornarello en Norelo (= Nebbiolo x Gamaret). Deze nieuwe
rassen zijn vooral te danken aan innovatieve wijnbouw en het streven naar een sterke reductie van het gebruik van synthetische bestrijdingsmiddelen. Daarbij kom je al snel uit op de zgn. PIWI’s: (Pilz Wiederstandsfähig )
Als de wijnwereld met z’n monoculturen echt milieu vriendelijk wil worden, dan zijn de huidige regels voor het “BIO label” nog niet strikt genoeg! Zo lang het gebruik van Koper (producten) nog is toegestaan in de nooit aflatende strijd tegen schimmel, betekent dit dat er jaarlijks nog tot 3 kilogram zwaar metaal (Cu) per hectare mag worden toegepast! Het enige echte antwoord op dit heikele probleem zou wel eens gelegen kunnen zijn in het (deels) verlaten van de traditionele rassen en overstappen op de zogenaamde PIWI’s (schimmel resistente rassen).
Probleem hierbij is het feit dat de smaak van deze nieuwe rassen afwijken van de ons bekende druiven. Op zich niet onlogisch, ten slotte heeft elk ras z’n eigen smaakpalet. Bijkomend probleem (geldt voor alle nieuwe soorten): van nieuwe soorten is nog weinig tot niets bekend, wat de beste methode is van groei en snoei en het duurt ook nog eens vele jaren voor de beste wijze van vinificatie is uitgevogeld.

Tijdens 1 van onze wijnreizen hebben we GEILWEILER HOF in Siebeldingen bezocht. Dit proefstation speelt een belangrijke rol in het bewaren en beheren van een genen bank van druivenrassen en in het ontwikkelen van PIWI’s. Confronterend was het demo veld met een 30
tal rassen. Van elk ras waren de laatste 3 stokken onbehandeld gelaten. Conclusie (2016 was een “schimmel jaar”!):
Zonder behandeling (Koper of synthetisch) is er geen oogstbaar product! Een bezoek is een aanrader voor elke niet verkokerde wijnliefhebber. De wijnen van de experimentele (deels toegelaten) rassen zijn ter plekke te proeven en te kopen (zeer aangename prijzen!) Namen als Felicia, Calardis, Calandro, Regent, Reberger en vele “GF nummers” hebben nog een lange weg te gaan voordat ze ons net zo vertrouwd zijn als Pinot Noir en Co

Dirk de Jong secretaris NWH-MH

Weinakademie Ostenreich

Van dronken man tot certificaat Weinakademie Österreich.

Ofwel het kan raar lopen!                                                                                              Komt je vrouw in contact met een aangeschoten Wener, die zegt dat ze “Scheisswein” drinkt maar haar ook een briefje geeft van een tot dan toe ons onbekende wijnboer in Carnuntum. Toch nieuwsgierig geworden op de racefiets gestapt en het adres van het kaartje opgezocht. Blijkt de wijnboer in kwestie een Heuriger te hebben op een schitterende plek. Wij op een zwoele avond onder kastanjeboom gegeten, maar ook een blind proeverij met uitsluitend rode wijn gehouden. Ben daar bijna letterlijk van m’n stoel gevallen. De wijnen hoog gewaardeerd (voor een “Reeuwijker”) tot 17.5 punten toe! Vanaf dat moment (eeuwwisseling) zijn we al zeker 20 keer in het dorpje Göttlesbrunn in Carnuntum geweest (ook met de “hele club”).     Omdat dit gebied (met Mittelburgenland en Eisenberg) “DE” rode wijngebieden van Oostenrijk zijn en de voor mij bekende witte wijngebieden aan de andere kant van Wenen (Wachau en Krems) liggen, vond ik mijn kennis van Oostenrijk als wijnland onvoldoende . Daarom werd mijn aandacht getrokken door een flyer van de Weinakademie Österreich met hun cursusaanbod. Aanvankelijk was hun aanbod gericht op vakmensen uit de gastronomie en horeca, maar tot hun stomme verbazing zijn er ook veel “leken” deelnemers, die wijn als hobby hebben.      Het aanbod is van heel basaal tot “Weinakademiker”. Alles ademt de ambitie, dat ze niet alleen het grootste  wijn scholings instituut van Europa zijn, maar dat ook willen blijven!                                                                               Zelf had ik gekozen voor “Aufbau Seminar 1” Een cursus waarvan  het theoretisch nivo het midden houdt tussen onze SDEN 2 en SDEN 3 met dat verschil dat het geheel geënt is op de Oostenrijkse situatie.  Alle wijngebieden in Oostenrijk komen voorbij en er worden uitsluitend wijnen uit die gebieden als onderdeel “Sensoriek” geproefd.  Dat is ook meteen de grote charme (ten minste voor mij), er worden (vrijwel) uitsluitend wijnen geproefd van top wijnboeren. De cursus wordt op meerdere plaatsen georganiseerd en er is de mogelijkheid om het als avondstudie te doen of als blokcursus. Als buitenlander is de keuze voor het laatste min of meer vanzelfsprekend. In 4 dagen (intensief) komt van alles ter tafel. Grondsoorten, wijnberg werkzaamheden, keldertechnieken,  (Oostenrijkse) druivenrassen etc.   Ter afsluiting is er een examen waarbij via een deel open vragen, een klein deel multiple choice (30%) en een wijnbeoordeling getoond kan worden wat er is blijven hangen. Bij de beoordeling van de wijnen is het belangrijker dat de juiste systematiek gevolgd wordt en dat de beoordeling min of meer gestandaardiseerd en navolgbaar is. Het juist benoemen van ras en gebied levert hooguit bonuspunten op ter compensatie van “fouten” bij de open vragen. Na het examen is er nog een wijnproeverij Oostenrijk (1% van de wereld wijn productie) tegen de rest van de wereld. Steeds 3 wijnen ter tafel, waarvan 1 uit Oostenrijk. Als afsluiting van de blokcursus is er een gezamenlijk diner.                                                                                                                                                                                 Deze cursussen worden op verschillende plaatsen gegeven o.a. in Rust, Krems, Brixen (Alto Adige), Wädenswill (Zwitserland) en Geisenheim (BRD). Om praktische redenen had ik voor Rust gekozen. Het is daar goed toeven. Een rondje om de Neusiedlersee fietsen ter compensatie van het “Alkohol Speck” behoort tot de (vele) mogelijkheden. Omdat het zo goed bevallen is, lijkt Aufbau 2  een logisch vervolg. De blok data voor 2021 zijn nog niet bekend (voor deze cursus), maar mijn plaats van voorkeur weet ik al wel; Brixen, lijkt me ook een goede plek om het nuttige en aangename te combineren……                                                                                                               Vooral het feit dat je gaat proeven en kijken door de ogen van een ander wijnland dan Frankrijk is verfrissend!

Meer info? kijk eens op www.weinakademie.at of mail me jong.oudewater@wxs.nl 

Weinig relevant

Eén keer in de zoveel tijd als onze secretaris niet veel te doen heeft verzamelt hij weetjes rondom wijn. Deze worden gepubliceert onder het hoofdstuk “Weinig relevant”. Bij deze een greep uit de verzamelde werken.

Wijnbouw in harmonie met de natuur?

Klinkt natuurlijk mooi, maar de werkelijkheid is wat weerbarstiger. Om aan de vraag van het grote publiek (veel, goed en voor weinig) enigszins tegemoet te kunnen komen zijn grote aaneengesloten monoculturen eigenlijk een must. Dan is het natuurlijk moeilijk om van een biologisch evenwicht te spreken. “Weinig relevant” verder lezen

NWG Gouda/Reeuwijk: Oostenrijk

De bezochte gebieden: Carnuntum, Leithagebirge, MittelBurgenland, Neusiedlersee en Rust

20/10/19 Zondag. Na een autorit van ruim 1100 km komen in de loop van de middag alle 19 deelnemers aan in het dorpje Göttlesbrunn. Pas nadat mist en laaghangende bewolking zijn verdwenen, zijn de wijnbergen in herfsttooi met de kleuren van zacht geelgroen via rood tot bijna zwart (m.n. Roesler rebe) in volle pracht te zien. Het dorpje met ca. 2000 inwoners en 25 full time wijnboeren zal de komende week onze uitvalsbasis zijn voor de jaarlijkse wijnreis.