Aperitief Nieuwe energie, nieuwe smaken, nieuwe kansen door Steven van der Linde, landelijk voorzitter van het Nederlands Wijngilde
Nu de zomervakantie voor de meesten van ons voorbij is, en de vertrouwde routines weer hun intrede doen, ontwaakt ook het Nederlands Wijngilde uit de zomerse rust.
We halen de wijnglazen uit de kast, want de maandelijkse proeverijen zijn weer begonnen! Veel afdelingen trappen het seizoen af met een bijzondere vakantieproeverij, waarbij leden hun favoriete wijn van de zomer meenemen en samen de herinneringen aan zonnige dagen laten herleven. De wijnen die op reis zijn ontdekt, krijgen zo een tweede leven in het glas en in de verhalen die we delen.
Naast deze sfeervolle bijeenkomsten willen we graag aandacht vragen voor onze website. Dit digitale visitekaartje vormt immers dé bron voor het werven van nieuwe leden. Een toegankelijke, informatieve en aantrekkelijke website is onmisbaar in het verbinden van wijnliefhebbers met ons gilde. Om de aantrekkelijkheid en werkbaarheid van onze website verder te optimaliseren, is een select team van leden uit diverse afdelingen samengesteld. Zij gaan de komende periode met frisse blik en expertise onderzoeken hoe we onze online aanwezigheid kunnen versterken, zodat iedereen – van nieuwsgierige beginner tot ervaren connaisseur – zijn weg naar het Wijngilde weet te vinden.
Tot slot kijken we vooruit naar de jaarlijkse Najaarsdag op 15 november. De uitnodigingen zijn inmiddels verzonden, of je ontvangt deze binnenkort. Zorg voor een tijdige aanmelding, zodat we samen een inspirerende en feestelijke dag kunnen beleven vol ontdekkingen en ontmoetingen.
Ik wil namens het landelijk bestuur graag een bijzonder woord van dank uitspreken aan Marijke Kop (Wijngilde Maastricht) voor haar grote betrokkenheid en inzet voor de Tannine. Met haar enthousiasme en toewijding heeft Marijke de afgelopen drie jaar een waardevolle bijdrage geleverd aan deze nieuwsbrief, met nieuwe concepten en het najagen van deadlines. Het eindredacteurschap wordt de komende maanden successievelijk en in 2026 helemaal overgenomen door Astrid Visser (Wijngilde Amsterdam), die wij veel succes en plezier wensen in deze voor haar nieuwe rol.
Ik wens iedereen een smaakvol najaar en veel plezier bij de proeverijen. Op naar nieuwe ontdekkingen – in het glas en daarbuiten!
Het NWG presenteert, onder leiding van Miranda Scholten en Bert Sluis, Wijngilde Twente, een indrukwekkende proeverij, over het kleinste wijngebied van Frankrijk, de Jura. We nemen je mee door dit prachtige gebied met zijn eigen wijnbouwtradities en druivenrassen. Dit wil je niet missen! De NWG Masterclass vindt weer plaats in Zeist. Nadere informatie volgt zo spoedig mogelijk.
18 april 2026, NWG Voorjaarsdag in Groesbeek
Wijngilde Nijmegen is druk bezig met het samenstellen van een leuke en interessante dag in een relaxte sfeer. De locatie kunnen we alvast bekend maken; het Nederlands Wijnbouwcentrum in Groesbeek.
Groesbeek is hèt wijnbouwdorp van Gelderland waar sinds 2000 verschillende boeren wijngaarden hebben aangelegd in het heuvelachtige en bosrijke landschap. De eerste en bekendste is De Colonjes en op initiatief van de oprichter hiervan is in 2017 het Nederlands Wijnbouwcentrum geopend.
Het Nederlands Wijnbouwcentrum is een kennis- en productiebedrijf, waar de wijnen van de boeren in de omgeving gemaakt worden. Daarnaast is het een hele mooie plek, midden in de wijngaarden waar je aan rondleidingen en proeverijen kunt deelnemen, of gewoon kunt genieten van een mooi glas wijn met een fantastisch uitzicht.
Marijkes eigen kijk op wijn door Marijke Kop, eindredacteur
Wil je een bubbel?
Voor een wijnliefhebber klinkt dit ongeveer hetzelfde als ‘wil je rode of witte wijn’. Beide vragen gaan immers volledig voorbij aan elke nuance en de enorme diversiteit op wijngebied. De liefhebber in kwestie kan op zo’n vraag eigenlijk alleen reageren met een wedervraag.
Gelukkig weten we sinds de beroemde brugscene in Monty Python and the Holy Grail dat het stellen van een wedervraag sowieso de beste reactie is. Dus antwoordt de liefhebber in dit geval: ‘Dat hangt ervan af. Wat voor bubbel heb je?’ En dan maar hopen dat de initiële vragensteller een begin van een idee heeft, of de fles meebrengt.
Stel dat ik in dit verhaal de wijnliefhebber ben, dan is de kans groot dat ik de vraag alleen bevestigend beantwoord als de bubbel gemaakt is volgens de Méthode Traditionelle oftewel Champenoise. Met de tweede gisting op fles. Het hoeft dan echt niet persé Champagne te zijn. Bijvoorbeeld een mooie Crémant, Cava of een Zuid Afrikaanse Cap Classique is ook meer dan prima.
Een bubbel die gemaakt is volgens de Méthode Charmat daarentegen, zoals een Spumante of een Prosecco, met de tweede vergisting in een grote tank, kan me – door elkaar genomen – net wat minder bekoren. Nu is er voor alles een tijd en plaats (een van de nuances), dus op een terras …wie weet ga ik toch voor de bijl.
Maar waarom die voorkeur voor mousserende wijn à la Champagne? Dat heeft vooral te maken met de extra aroma’s die ontstaan nadat de tweede vergisting is afgerond en de – nu mousserende – wijn nog jaren mag rijpen. Het proces van autolyse, waarin de dan nog aanwezige dode gistcellen (de lie) langzaam maar zeker uit elkaar vallen, en daarbij chemische stoffen vrijgeven aan de wijn. En die stoffen zorgen voor de specifieke aroma’s waar ik zo van houd: brioche, brood, toast en biscuit. Het proces van autolyse duurt gemakkelijk een jaar of vier. Maar de wijnboer kan ervoor kiezen om de wijn langer op z’n lie te laten liggen, dan wel juist het hele proces niet af te wachten. Daarom zijn de ene keer de aroma’s ook sterker aanwezig dan de andere keer!
Kortom: dit wetende kun je net iets beter inschatten wat mijn antwoord zal zijn op de vraag ‘wil je een bubbel’!
Kattenpis? Liever dat dan de wijn van het terras door Ilse Swank (Wijngilde Utrecht)
Wat zegt wijn over een land? In Italië kun je zelfs op het meest toeristische terras nog een fatsoenlijke wijn verwachten. In Frankrijk daarentegen – hét land van wereldberoemde wijnen – krijg je vaak iets dat smaakt naar verdunde azijn met een zweem van karton.
Terras in Italië
Frankrijk, ja. Het wijnwalhalla. Bourgogne, Bordeaux, de frisse rosés uit de Provence, de kruidige Rhône, de elegante Jura, de avontuurlijke Loire. Alles klopt op papier. Maar op een doorsnee terras? Dan krijg je wit met ijsblokjes alsof het frisdrank is, of een rood dat smaakt alsof die drie zomers op het aanrecht heeft gestaan.
Ik zat op zo’n zonovergoten terras. Alles klopte: obers in Bretonse streepjestruien, chansons op de achtergrond, ‘wijn van de dag’ op de kaart. Kiezen hoefde niet. Ideaal voor een eeuwige twijfelaar. Maar wat kwam, was kleurloos. Geen diepte, geen verhaal, geen druif te herkennen.
Toen een vriend me een foto stuurde van twee glazen Chardonnay in Marseille, vroeg hij: ‘Welk glas is van mij?’ Ik antwoordde: ‘Ik hoop het kleine.’ Het andere zat tot de rand vol ijs. We moesten lachen, maar eigenlijk was het triest: zelfs een klassieke druif als Chardonnay is op een Frans terras niet veilig.
Chardonnay op terras
Ik vroeg wijnkenners naar hun ervaringen. Sommigen knikten instemmend. Je moet in Frankrijk naar restaurants, niet naar terrassen, als je wijn met karakter wilt. In de Luberon wees een wijnhandelaar me richting Ménerbes (Vaucluse). Zijn verbaasde blik toen ik over slechte terraswijnen begon, sprak boekdelen. De bulk moet draaien, niet bekoren.
Gelukkig is er hoop. In Cucuron – mijn lievelingsrestaurant, bekend van A Good Year* – weet men nog wat wijn is. Daar combineerde de chef een gerecht met een Sauvignon Blanc uit de Loire. ‘Met aroma’s van gras, bloemen en … kattenpis,’ knipoogde hij.
‘La Petite Maison’, mijn lievelingsrestaurant
En het mooie? Zelfs die kattenpiswijn smaakte als hemelwater vergeleken met wat me eerder op dat terras was voorgeschoteld.
* A Good Year, Ridley Scott – romantische komedie-dramafilm uit 2006
Leden vragen, de redactie antwoordt door Reinier Broeks (redactie)
Waarom een ‘blauwe’ Pinot Gris toch een witte druif is
Als je Pinot Gris in de wijngaard ziet hangen, zou je zweren dat het een blauwe druif is: die blauwgrijze tot roze paarse schil misleidt iedereen. Toch rekenen wijnmakers en druivenboeken hem tot de witte rassen. Dat zit zo.
Het sap is kleurloos
Pinot Gris mag dan een gekleurde jas dragen, van binnen is hij bleek. In de pulp — het sapdragende vruchtvlees — zitten vrijwel geen kleurstoffen (anthocyanen). Bij echte blauwe druiven zitten die namelijk óók in de pulp; bij Pinot Gris alleen in de schil.
Wél gekleurd sap: teinturier-druiven
Er bestaan druiven waarbij het sap wél van nature gekleurd is: de zogenaamde teinturiers. Bekende voorbeelden zijn Alicante Bouschet (Portugal), Dunkelfelder (Duitsland) en Saperavi (Georgië). Bij deze rassen zit het pigment niet alleen in de schil, maar ook in het vruchtvlees. Zelfs zonder schilcontact krijg je dan een diepgekleurde wijn.
Vinificatie maakt het verschil
De meeste Pinot Gris wordt wit gevinifieerd: druiven worden meteen geperst, zodat de schil amper in contact komt met het sap. Dat levert een witte wijn op, soms met een zweem van koper of uienschil (gris de gris). Alleen als de wijnmaker bewust wat schilcontact toelaat, krijg je roséachtige tinten.
Een familiekwestie
Pinot Gris is in feite een gemuteerde Pinot Noir, ontstaan door een genetische verandering die minder pigment in de schil opleverde. Er bestaan meer van dit soort ‘grijze’ druiven zoals Grenache Gris en Gewürztraminer. Ze zien er gekleurd uit, maar gelden officieel als wit.
Kortom: De Pinot Gris wordt tot de witte druiven gerekend, omdat er geen rode wijn van gemaakt kan worden. En sowieso laat je niet foppen door het uiterlijk. Bij druiven bepaalt de inhoud én de manier van wijnmaken de kleur in je glas, dus niet alleen de tint van de schil.
Wijngaard ‘Sjtejneberg’ van Wijndomein D’Hunes door Yolanda Dols (secretaris van Wijngilde Maastricht)
Wijngaard ‘Sjtejneberg’ van Wijndomein D’Hunes
‘Sjtejneberg’, een wijngaard in het uiterste zuiden van ons land, behorend bij Wijndomein D’Hunes in Sint Geertruid. Voor zover bekend, het enige wijndomein in Nederland waarvan een wijngaard twee landsgrenzen doorkruist.
Druivenranken die deels op Belgisch (’s-Gravenvoeren) en deels op Nederlands (Mesch) grondgebied gedijen. Zonder afrastering, zonder grenspaal, uiteraard rekening houden met formaliteiten naar Belgische en Nederlandse maatstaven; naadloos in elkaar overlopend.
Wijndomein D’Hunes
Marc en Edith Huijnen zijn de trotse eigenaren van wijndomein D’Hunes. Een domein dat in tien jaar tijd uitgegroeid is tot een begrip in de (eu)regio. Zorgvuldig geproduceerde wijnen met passie gemaakt in het prachtige Limburgse Heuvelland.
In 2016 zijn ze gestart met de aanplant van wijnstokken omdat ze vanuit hun woning graag uitzicht wilden hebben op een wijngaard. Zonder enige kennis van aanplant, druivensoort, wijn in z’n algemeenheid. Ze kozen voor de druif Pinot Blanc omdat ze deze in een plaatselijk restaurant een keer gedronken hadden. Het uitzicht veranderde echter in passie, kennis en liefde voor wijn en het maken van wijn.
Pareltje
In mei van dit jaar bracht het wijndomein een pareltje voort: De Cuvee VII 2024 ‘Sjtejneberg’. Een blend van zeven witte druiven: Auxerrois, Kerner, Chardonnay, Pinot Blanc, Pinot Gris, Viognier, Müller Thurgau. Marc Huijnen noemt het zijn ‘monocépage’. Niet vanwege één druif maar een wijn afkomstig van éen wijngaard. De stenige ondergrond is kenmerkend voor deze wijngaard. Een bodem met veel Maasgesteente, löss, mergel en kiezel.
Wijngaard ‘Sjtejneberg’
‘Sjtejneberg’ ligt aan de Kiezelkuilweg in Mesch. Een weggetje dat bekend is uit de Nederlandse tv-serie ‘Dagboek van een Herdershond’. Het is het weggetje waarop Kapelaan Odekerken fietst, en waarbij hij valt. Precies voor de entree van de wijngaard.
De wijngaard, waarvan de wijnstokken begin jaren ’90 van de vorige eeuw door vijf hobbyisten werden aangeplant, bestond vooral uit Müller-Thurgau, Kerner en Auxerrois.
D’Hunes beschikte sinds 2020 over een aangrenzend perceel (8.200 stokken) en kon in 2024 de hobbywijngaard overnemen.
Nieuwe aanplant was nodig en moest op een speciale manier aangebracht worden. In de stenige bodem werden gaten geboord voor de wijnstok, aangevuld met teelaarde om het groeiproces te bevorderen. Ook was een irrigatiesysteem nodig, want zonder regen neemt de plant in de stenige bodem geen water op. Dus geen opbrengst.
Wijnstraat
Marc en Edith blijven aan de weg timmeren. Wijndomein D’Hunes maakt sinds kort deel uit van het project Wijnstraat. De Wijnstraat is een interregionaal initiatief van Vlaanderen en Nederland. Doel is het versterken van duurzaam wijntoerisme in vier wijnregio’s in België en Nederland: het Hageland, Haspengouw, Maasvallei en het Mergelland. De Wijnstraat verbindt binnen twee jaar de regio’s fysiek via een langeafstandsfietsroute, zeven wijnhubs en een wijnecosysteem van ondernemers.
Op Wijndomein D’Hunes kunnen bezoekers in het proeflokaal van de prachtige carréboerderij van Marc en Edith op vrijdag, zaterdag en zondag terecht voor koffie en thee met Limburgse vlaai of een glas van hun eigen wijn, al dan niet vergezeld van een hapje.
Naast de Cuvee VII 2024 ‘Sjtejneberg’ kan hun rosé (gemaakt van Pinot Noir), Riesling, Chardonnay Fruit 2024 of Chardonnay 2024 Barrique, Pinot Blanc 2024 en Pinot Noir 2023 Barrique geproefd of gedronken worden.
Peter Veenman, NWG Wijnmeester van Wijngilde Amsterdam
Deze foto is ooit gemaakt tijdens een GP in Barcelona. De jeroboam Champagne, waarvan er drie worden leeggespoten op het podium, kost circa. 3.000 euro.
Als gezin dronken wij vroeger weinig wijn. Mijn vader dronk graag een glas sherry, medium dry. Bij warm weer dronken we soms witte wijn, geen idee wat voor wijn, maar wij kregen dan ook een glas. Ik weet nog goed dat ik dat erg lekker vond. Rood dronken we met kerst, de fles werd eerst opgewarmd bij de openhaard en ging daarna open. Tja.
Het was in 1987, ik was voor mijn werk in Frankrijk. Collega’s hadden me uitgenodigd voor een diner in Parijs, in een goed restaurant. We bestelden fazant met zuurkool en dronken daar een mooie Elzaswijn bij. Het prachtige gerecht, de mooie wijn en de combinatie was voor mij een openbaring.
Ik heb me daarna wat meer in wijn verdiept, een boek van Hubrecht Duijker doorgelezen en vervolgens altijd met veel aandacht wijn geproefd. Als fietsliefhebber kwam ik jaarlijks een paar dagen in de Vogezen en dat combineerde ik met proeverijen bij verschillende wijnmakers en bezoeken aan de betere restaurants.
Als kookliefhebber ben ik inmiddels 18 jaar lid van een kookclub, Cuisine Culinair Hilversum (www.cchilversum.nl). Met mijn kookteam bereiden we maandelijks een vijfgangenmenu en daarbij kiezen we een passend glas wijn. Ik ben een aantal jaren voorzitter van de wijncommissie geweest bij die club. Die commissie kiest wijnen die goed aansluiten bij de gerechten en koopt die in bij een aantal lokale leveranciers. Ik heb daarna ook enkele wijncursussen gevolgd (SDEN3, WSET3) en lees al vele jaren het blad Perswijn.
Ruim 10 jaar geleden, precies weet ik het niet meer, werd ik lid van het Wijngilde Gooi- en Vechtstreek in Maarssen. Dat hield na een jaar op te bestaan waarop ik doorging bij het Wijngilde Amsterdam. In april 2025 kreeg ik het verzoek van ons bestuur om na te denken over de rol van wijnmeester.
Wat betreft wijn heb ik een lichte voorkeur voor de wat lichtere wijnen met wat complexiteit. Pinot Noir en Riesling zijn daar mooie voorbeelden van.
Heb je een waanzinnige wijn-spijscombinatie ervaren? Laat het me weten, want ik ben er altijd in geïnteresseerd.
Kleine appellaties: Moscato di Scanzo DOCG door Reinier Broeks (redactie)
Moscato di Scanzo DOCG – Zoete wijn in de schaduw van de Alpen
In de luwte van Bergamo, in het dorp Scanzorosciate, ligt een van de kleinste wijnappellaties van Italië: Moscato di Scanzo DOCG. Met nog geen 31 hectare wijngaard en een productie van hooguit 50.000 flessen per jaar, is deze appellatie vrijwel onbekend buiten Italië. Toch verdient de wijn aandacht, want Moscato di Scanzo is uniek: het is de enige DOCG in Italië voor een zoete rode wijn van één enkel, inheems druivenras.
Maurizio van Pagnoncelli Folcieri bij de tafels waarop de Moscato-druiven liggen te drogen
De druif – Moscato di Scanzo – komt nergens anders voor. Het gaat om een blauwe muskaatvariant met kleine, aromatische bessen die laat rijpt en gevoelig is voor schimmels. Buiten de kalkrijke, kiezelige bodems van Scanzorosciate gedijt hij niet. Die bodem (lokaal Sass de Luna genoemd), gecombineerd met de ligging op 300 tot 400 meter hoogte en het milde bergklimaat, creëert een mesoklimaat waarin de druiven traag en gelijkmatig rijpen. Aanplant elders is tot nu toe mislukt.
De wijn wordt gemaakt via een passito-methode: de druiven drogen minimaal drie weken op matten of rekken voordat ze worden vergist. Er is geen sprake van edele rotting, en houtlagering is bij wet uitgesloten. Vinificatie gebeurt in staal of glas. Dit levert een intens geurige wijn op met aroma’s van rozen, zwarte kers, thee en kruiden. De stijl is uitgesproken: zoet, maar met voldoende frisheid en grip om spanning te houden. Het alcoholpercentage ligt rond de 13–14%. Dankzij het hoge extract en de natuurlijke zuren kunnen goede jaargangen moeiteloos tientallen jaren ouderen.
De DOCG-status (sinds 2009) was opmerkelijk: het ging om een nauwelijks bekende, haast verdwenen wijnstijl met een beperkt aantal producenten. Inmiddels is er sprake van een gestage revival. De coöperatie Cantina Sociale di Scanzo speelt daarin een centrale rol, naast kleine domeinen zoals Biava, Pagnoncelli Folcieri en La Brugherata-Tallarini. De meeste wijnen worden gebotteld in 375 ml-flessen. Prijzen beginnen rond de €25, maar kunnen bij topdomeinen flink oplopen.
Voor wie op zoek is naar authentieke, vergeten smaken, is Moscato di Scanzo een fascinerende ontdekking. De wijn vertelt een verhaal van lokaal erfgoed, klimatologische precisie en een druif die nergens anders wil groeien. Niet gemaakt om te pleasen – maar wel om te blijven hangen.
Moscato di Scanzo is niet alleen zeldzaam, maar ook culinair interessant. In Italië wordt hij vooral gedronken bij robuuste kazen, kastanjetaart of donkere chocolade. Maar ook wildpaté of zelfs een amaretto-sabayon passen goed. Serveer licht gekoeld (14–16 °C) in een ruim glas.
Genoten van…. Château Vieux Chevrol 2020, Lalande Pomerol door Astrid Visser (Wijngilde Amsterdam)
Tijdens de opleiding tot SVH Vinoloog/sommelier ontving ik van een studiegenoot een fles Château Vieux Chevrol 2020 uit Lalande de Pomerol. Ter voorbereiding voor ons organoleptisch examen hebben wij deze wijn volledig ‘onder de loep genomen’. Het is voor mij een ideale wijn om het weekend mee te starten.
Donker fruit zoals zwarte bes en pruim overheerst in de neus. Ook een lichte kruidigheid is waarneembaar. In de mond proef ik naast fruit ook zoethout en karamel. Het is een rijpe, krachtige wijn met zachte tannines en een lange afdronk.
De wijn is afkomstig van het familiebedrijf Champseix dat uitstekende terroir-gedreven wijnen maakt. Vanaf 2015 is het Château volledige overgestapt op biologische landbouw. De wijn is een goed voorbeeld van de nieuwe generatie wijnen in Bordeaux: toegankelijk, eerder drinkbaar en een lager alcoholpercentage.
Bij Vieux Chevrol rijpt de wijn gedurende 12 maanden in demi-muids eikenhouten vaten van 600 liter, gemaakt van Frans eiken. Het is een blend van 80% Merlot, 10% Cabernet Franc en 10% Cabernet Sauvignon met een alcoholpercentage van 12,5%. Voor wie houdt van een elegante, toegankelijke Bordeaux is dit een breed inzetbaar exemplaar. De wijn is te koop bij Gusto Wines voor 23,50 euro.
Genoten van …. Mas de Daumas Gassac 1998 (rouge), Vin de Pays de l’Hérault door Marijke Kop (Wijngilde Maastricht)
Genoten van: Mas de Daumas Gassac 1998 (rouge)
De eenvoudige herkomstbenaming ‘Vin de Pays de l’Hérault’ zet je volledig op het verkeerde been. Eigenzinnig als ze zijn, lapt de familie Guibert, sinds 1971 eigenaar van Mas de Daumas Gassac, de AOP Terrasses du Larzac namelijk aan haar laars. Ze gaan hun eigen weg en kiezen hun eigen druivenrassen en onder andere hun Cabernet Sauvignon mag nu eenmaal niet in deze AOP. Inmiddels is Mas de Daumas Gassac een IGP Saint-Guilhem le Désert (met de toevoeging Cité d’Aniane). Maar het is in één woord een prachtwijn!
De 1998 is gemaakt van 80% Cabernet Sauvignon en voor 20% uit 8 andere druivenrassen, zo vertelt ons het etiket. Deze 27-jarige is nu op z’n best met aroma’s van kers, vlierbes, tabak, ceder, een vleugje menthol en chocolade. Prachtige zachte tannine. Een afdronk die je lang laat genieten. Bij voorkeur met vrienden die evenveel van wijn houden als ik. Aldus geschiedde.
Mas de Daumas Gassac rouge is te koop bij onder andere Okhuysen, prijzen afhankelijk van het oogstjaar rond de 50€-60€. Aangeraden wordt de wijn óf jong te drinken óf de nodige jaren weg te leggen.
Genoten van …. Moscatel van Adega de Favaios, Douro door Joke Scholtens (landelijk lid)
Buurvrouw Ana nodigde mij uit om bij haar te komen eten, samen met drie van haar vriendinnen. Want ik ben weer een paar maanden in Lissabon. De maaltijd werd afgesloten met een zacht schapenkaasje en een glaasje Moscatel. Een heerlijke combinatie, de zoete smaak van de Moscatel bij de ziltige smaak van de kaas. Toevallig ben ik gek op beiden!
Deze Moscatel, van Adega de Favaios, kende ik nog niet. Hij komt uit de Douro. De Moscatels die ik ken komen uit Setúbal. Deze is wat minder stroperig, wel zoet maar ook weer niet te zoet. Helder met een mooie diep-amber kleur. Rijk en aromatisch met wat sinaasappel, mandarijn, limoen, honing en karamel. Vol en romig in de mond. We proefden steeds meer: krentjes, vijgen, een nootje, iets floraals, beetje kruidigheid …
De smaken bleven lang hangen. We vonden hem allemaal heerlijk. Van het schapenkaasje uit de Serra de Estrela werd het dakje losgesneden en we lepelden de zachte kaas op een stukje toast. Er werd een tweede glaasje ingeschonken en het werd gezellig laat bij buurvrouw Ana op het terras. Voor mij verdiende het een dikke ‘genoten van’ notering.
Nog iets over het wijnhuis. Adega de Favaios uit de Douro produceert deze Moscatel al sinds de oprichting in 1952. Ze verbouwen hiervoor de Moscatel Galego-druif op 600 meter hoogte, lekker koel dus. De wijn wordt gerijpt op traditionele wijze met intense schilmaceratie en heeft drie jaar houtrijping. Het is een versterkte wijn met maar liefst 17% alcohol (tijdens de gisting is alcohol toegevoegd, waardoor de gisting is gestopt en er restsuikers achterblijven). Het wijnhuis is Vegan-gecertificeerd voor de jongere Moscatels.
Hier in Lissabon gekocht bij de Auchan voor €6,50. In Nederland online te koop bij Marqasa: www.marqasa.nl/product/favaios-moscatel-do-douro-750-ml/ voor €11,00. Het kaasje van de Serra de Estrela hebben ze niet, maar wel andere lekkere Portugese schapenkaasjes.
Genoten van …. Communard, een verrassend aperitief uit de Beaujolais door Reinier Broeks (Wijngilde Arnhem)
Tijdens de laatste hittegolf zocht ik verkoeling in een verrassend aperitief: de Communard. Deze Franse cocktail maakte ik met de Beaujolais-Villages 2023 ‘Perle de Granit’ van Domaine de Colonat. Een sappige Gamay van verweerde granietbodems rondom het bekende dorpje Villié-Morgon in de Beaujolais in Frankrijk.
Wijnmaker Thomas Collonge creëerde een lichtvoetige maar gelaagde wijn vol kersen, wilde aardbeien en viooltjes. In de laatste Perswijn #4 vermeld bij ‘Geselecteerd’ met de vermelding ‘betaalbare klasse’.
Lekker onderuitgezakt op de bank, met een selectie Franse kaasjes en knoflookolijven, mixte ik 5 delen goed gekoelde Beaujolais met 1 deel Crème de Cassis op een flinke laag crushed ice.
Het resultaat was verrukkelijk: de frisse kersenaroma’s van de wijn werden prachtig versterkt door de zwartebessenlikeur. Deze Communard – de rode variant van een Kir – deed denken aan Port, maar dan veel lichtvoetiger en perfect voor het warme weer.
De combinatie met de romige Brillat-Savarin, een rijpe Chaource, de licht pittige Comté en hartige knoflookolijven was subliem. Het zoet van de Crème de Cassis en de frisse zuren van de Beaujolais vormden een ideale balans bij de aperitiefhapjes.
Een openbaring van €12,25, gekocht bij Wijnkoperij Meijrink in Velp.
Genoten van …. Sauvignon Blanc Nr.5 Terroir 2021 van Winzergenossenschaft Laufen, Baden door Wim Schepman (Wijngilde Nijmegen)
Al jaren komen wij in het Duitse Markgräflerland, gelegen tussen de westelijke hellingen van het Schwarzwald en de Rijn. Ter hoogte van Freiburg en Basel, tegenover de Alsace.
De regio staat onder Duitsers ook wel bekend als ‘het Toscane van Duitsland’, omdat het klimaat hier milder is dan in de rest van Duitsland.. Al dan niet waar, een mooie wijnstreek is het wel. Met veel goede culinaire restaurants.
Wij kopen al jaren wijn bij de Winzergenossenschaft Laufen in Sulzburg. Daar spraken wij hun wijnmaakster, die werkervaring heeft opgedaan in Marlborough, Nieuw-Zeeland. Wat ze daar leerde, bracht zij bij Laufen in de praktijk, met als resultaat een Duitse Sauvignon Blanc van grote klasse. Je ruikt en proeft er een forse vleug Marlborough in.
In principe geven wij in elke streek onze voorkeur aan autochtone druiven, zoals in deze regio de Gutedel (Chasselas). Maar deze verleiding kunnen we niet weerstaan …
Stuivende aroma’s van kruisbes, passievrucht, vers gemaaid gras en lichte houttonen. Ook in de smaak, die verder vol en filmend is. Jaargang 2020 werd door Falstaff met 91 punten beoordeeld.
Thuis heerlijk van genoten, in de tuin op een zonnig juniavond.
Te koop bij de Winzergenossenschaften van Laufen (Sulzburg) en Auggen of bij wirwinzer.de voor € 13,00.
Website van de maand Alles over Australische wijnen
Het is wel heel ver weg, maar ook hier zijn de wijnen uit Australië verkrijgbaar. Je moet je wel even registreren, maar dan heb je toegang tot brochures, statistieken en films over diverse regio’s + tips voor een proeverij.
Onderstaand een voorbeeld van een van de pdf’jes op de website.
Deze Tannine 31 van september 2025 is een uitgave van het Nederlands Wijngilde. Tannine verschijnt 6x per jaar, meestal op de eerste zaterdag van de oneven maanden. Redactie: Astrid Visser (Amsterdam), Joke Scholtens (Landelijk), eindredacteur Marijke Kop (Maastricht), Reinier Broeks (Arnhem) en Wim Schepman (Nijmegen). Deze keer met medewerking van Steven van der Linde (landelijk voorzitter), Ilse Swank (Utrecht), Yolanda Dols (Maastricht) en Peter Veenman (Amsterdam).
Tannine 32 verschijnt op 1 november 2025. Tips over te interviewen personen, interessante websites en overige copy zijn van harte welkom bij de redactie.
