Volgende Proeverij:

  • 00 D
  • 00 U
  • 00 M
  • 00 S
+

NWG Utrecht, – Vakantieproeverij, september 2017

Categories: Utrecht Proefverslagen

Verslag vakantieproeverij Utrecht, september 2017

Proefnotities-Vakantieproeverij-2017

Als we de convocatie binnenkrijgen voor de eerste proeverij van het nieuwe proefjaar, dan is dat
ook de aankondiging dat de zomer op zijn eind loopt, en dat we aan het begin staan van een ander
jaargetijde, de herfst. Hoezeer we ook de zomer het liefst vast blijven houden, de tijd laat zich niet
dwingen, en dus gaan we welgemoed naar die eerste proeverij waarin we dan toch de zomer weer
even oproepen d.m.v. de meegebrachte wijnen waarbij we nog even kunnen dromen van die mooie
tijd, bij die aardige wijnboer en van dat heerlijke terrasje.
In eerste instantie waren er wat de wijnen betreft niet zoveel aanmeldingen, maar op het moment
suprème waren er toch nog negen proefflessen die op de tafel stonden.
Wat er deze keer ook veel waren, dat waren en / of nieuwe leden of introducées. De voorzitter die
deze avond zoals gebruikelijk opende, heette iedereen van harte welkom, en hoopte dat nieuwe
mensen zich bij ons thuis zullen (gaan) voelen. Ik kreeg een lijstje van Menno met namen op een
afgescheurd papiertje, en daarbij sneuvelde één naam, zal ik volgende keer herstellen. De namen
zijn in willekeurige volgorde: Niels Moen (nieuw lid). Flip Ypenburg (terug van weggeweest). Ton
Stek, Victor Burger, Wim van Dijk, Bas van Tuyll, John Patrick Janssen, Emil Vermeer plus een
doorgescheurde naam, excuses hiervoor. Wie nog wel ontbraken waren veel vertrouwde gezichten
die naar ik aanneem nog met vakantie waren, we hopen ze op de volgen proeverij weer te mogen
begroeten. De voorzitter vroeg nog aandacht voor de Landelijke proeverij in deze zelfde ruimte op
18.november. Onderwerp: de Frühburgunder en de Spatburgunder.
Iet van Oorschot vroeg of het mogelijk was de proefopsteligen zo te wijzigen datje niet tegen
andermans rug zit aan te kijken, maar ook omdat dan de commentaren op de wijnen vaak moeilijk
verstaanbaar zijn. Dit probleem zal waarschijnlijk moeilijk op te lossen zijn, maar wie weet.
Omdat het in de bedoeling ligt om het Gildeglas wat meer in de moderne tijd te plaatsen, zal dat
komende tijd digitaal gaan verschijnen en waarschijnlijkgelijk met de convocatie worden
verzonden. Hoe het er precies gaat uitzien (ongewis door de tijdelijke afwezigheid van Janine) dat
zal de komende tijd leren, de rubrieken “Uit de bladen geplukt” en “Gastronomisch hoekje”zulen
in ieder geval (moeten) verdwijnen met het oog op het copyright. Dat het maken van het Gildeglas
toch waardering ondervond, bleek toen schrijver dezes een mooie fles van één van zijn favoriete
wijnen kreeg aangeboden, een Chateau de Beaucastel uit een mooi jaar. De kurk gaat eraf bij een
goede gelegenheid met dito wijnvrienden. Ik heb de geschreven versie met veel plezier gemaakt,
mede door het feit dat ik veel professionele lectuur en informatie kreeg. Ik denk dat ik in de loop
der tijden zo’n 25 jaar lang (niet bijgehouden), meer dan 200-250 nummers heb mogen maken. Nu
gaan we een ander avontuur aan door ook hier het digitale fenomeen te gaan gebruiken. We zien
wel wat het wordt. Enige respons uwerzijds is altijd welkom.
Maar we gaan terug naar het begin van onze proeverij, want daar waren we tenslotte voor gekomen
nietwaar?

Ron had de goede gedachte om deze avond te openen met een glas echte Champagne, en
wel een vrij bijzondere. In ons geval een wijn gemaakt van 100% Pinot-Meunier, en dan ook nog
een Prestige. Een beter begin van ons seizoen is haast niet denkbaar.
Een mooie heldere lichtgele wijn met een fijne mousse die redelijk lang bleef parelen. Een vrij
intense geur van toast, gist en vers (groen) fruit. Wat kruisbes en appel vervolmaakten het beeld.
Een mooie hoge zuurgraad, gesteimd door wat zoet en bitters. Licht vettig. Mooie lichte houttonen,
prima in balans, kortom, een prima glas wijn.

Herbergt onze vakantieproeverij vaak leuke verrassingen, ook ditmaal stond er een wijn op de lijst
met de naam Isola Bella, en aan ons om de geblindeerde wijn te traceren en te benoemen. U kent
het ongetwijfeld wel, diverse namen, streken en landen werden naar voren geschoven, en u raadt het
al, niemand die in de roos schoot. Engbert onthulde uiteindelijk deze wijn, en tot veler verrassing
bleek die afkomstig van het eiland TEXEL!
Een wijn afkomstig van Den Burgh van het wijngoed(je) “De Kroon van Texel”. Jaar 2015 en de
druif: Johanniter. Deze Nederlandse Land wijn heeft 11.5% alcohol, krijgt geen hout en draagt de
naam Jorik.
Het was een helder gele wijn, iets groenigs met geuren van bloemetjes, peer en wat tropisch fruit.
Redelijk intens. Hoewel niet geheel in balans, de zuren overheersten het geheel toch wel, was er
ook licht zoet en bitters te proeven. In de mond wat mineraligs en kruiderij. Lekker glas, en zeker
iets aparts

Dat de wereld tegenwoordig klein is geworden wat betreft het reizen, dat weten we aleen al door de
nog steeds stijgende cijfers m.b.t het aantal vliegbewegingen en aantalen reizigers, dan hebben we
het nog niet over de vakantiegangers die per auto of andere vervoermiddelen de wereld gaan
verkeimen.
Bij ons Wijngilde gaat dat in het klein, niet alleen Europa wordt grondig
verkend, maar ook Amerika, Zuid-Afrika en Australië zijn vaak het reisdoel.

Voor deze wijn ging Victor Burger naar Slovenië en ontdekte daar
een wijn met de naam Zelen (de druivensoort) van Marko en Ivan Jamsek.
Ik hoop dat ik de namen en gegevens goed heb verwerkt, omdat deze taal
nogal wat onduidelijkheden schept zowel in lettergebruik als vermeldingen.
Zelen betekent in het Sloveens -groen, genoemd naar de vaak diepgroene
most. De druiven groeien alleen in de Vipava-vallei en worden handmatig
in kleine kistjes geoogst. Het aroma gaat richting de Viognier.
De kleur van deze wijn was helder en lichtgroen terwijl de geuren die uit het
glas kwamen een goede intensiteit hadden zoals anijstonen, appel/peer en citroen/sinaasappel.
Het zoet en zuurgehalte waren vrij laag terwijl er in de mond een hcht branderige smaak
achterbleef Weinig complexiteit en iets onrustigs in de mond. Naar ik begreep is deze wijn (2016)
net op fles. Nu begrijp ik ook wel datje voor de consumentenprijs van € 6.00 geen wonderen mag
verwachten, maar als men mee wil doen op de Europese markt moet er naar mijn mening nog wel
een kwaliteitssprong worden gemaakt. Overigens is het natuurlijk best interessant, en ook een beetje
het doel van deze proeverij om juist met dit soort wijnen en landen kennis te maken.

Duitsland is voor de wijnliefhebber zeker geen onbekende, al heeft het zijn reputatie grotendeels te
danken aan zijn witte wijnen, er zijn van die enclaves die uitstekende rode wijnen produceren, en
één van die gebiedjes (het is hier alemaal kleinschahg), is de Ahr. Hoewel er enig wit vandaan
komt heeft hier de rode druif het voor het zeggen. Eén van de grote liefhebbers hiervan is Gies die
hier al diverse keren heeft vertoefd en zeer enthousiast kan vertellen. De firma Kreuzberg behoort
tot de beste producenten van dit gebied met hele mooie rode Spatburgunders, maar Gies heeft
ditmaal toch wel iets aparts kunnen vinden in een wijn met de naam Casa Blanca, en dat laatste
slaat op het feit dat deze wijn is gemaakt van de Cabemet-Sauvignon en een beetje Cabemet-Franc,
een zogeheten Blanc de Noir.
Deze wijn komt uit het jaar 2016, een jonkie dus, en vertoonde in het glas toch nog een beetje zijn
herkomst, hij was licht zalmrose. Wel mooi en helder. Zijn geur-intensiteit was vrij hoog met geuren
van kruisbes, groene appel,kruidig en mineraal. In de mond vrij strak in zijn zuren en bitters met
frisse groene tonen. Goede balans en complexiteit.

Dat we ook Frankrijk op deze proeverij niet zijn vergeten blijkt uit de volgende wijn, een gebied
waar je als beginnend wijnliefhebber bijna als eerste mee krijgt te maken, de Bourgogne. Al die
beroemde en bekende namen met prachtig klinkende dorpsnamen en niet te vergeten de prachtige
namen van fameuze wijngaarden. Was je “vroeger”nog wel eens in de gelegenheid om dat soort
wijnen te proeven, en soms te kopen, de grote en gevestigde namen zijn bijkans onbetaalbaar
geworden. Wij moeten het in zijn algemeenheid doen met de wat mindere goden, en één daarvan is
de door Ron meegebrachte wijn uit het dorp Pommard. Dat de algemene en voorgeschreven druif
hier de Pinot-Noir is dat zal geen nieuws zijn. Van Domaine Cyrot-Buthio uit Pommard proefden
we een 2015 wijn. De wijngaard omvat 6.35 ha en is gelegen in Pommard en in Maranges, waarvan
2.3 ha in Pommard. Le Guide Hachette geeft deze wijn twee sterren.
De wijn was helder paarsrood en transparant. In de neus nog vrij gesloten, kersen en ander rood
fruit, houttonen. In de mond nog veel strakke zuren, pietsje zoet en met vrij hoge bitters en tannines.
Voor een goede Bourgogne betekent het bovenstaande rapport duidelijk dat de wijn nog in zijn
kleutertijd verkeert en door de tijd moet worden bijgeslepen tot een mooi glas wijn. Het
mondgevoel is dan ook nog behoorlijk strak, en is de balans nog niet wat het moet zijn (worden).

Voor deze zelfde druif gaan we terug naar Duitsland en ook weer naar het Ahr-dal voor zo’n beetje
dezelfde druif, maar die heet hier Spatburgunder, al staat er voor de verandering Pinot-Noir op het
etiket. Het is trouwens een druif die vele gezichten kent en voorkomt onder diverse namen in
diverse landen.
Hadden we het al even over de grote kwaliteit van vooraanstaande wijnboeren in dit gebied, Neles
hoort daar zeker bij. Deze wijnboer komt nu eens niet uit de hoofdplaats van dit gebied, Demau
maar uit het dorp Heimersheim /Bad Neuenahr. Deze wijn heeft als “naam” 1479 N en dat heeft
ongetwijfeld iets met een wijngaard of kloon te maken.
In het glas een wijn met een helderrode kleur met aan de rand iets bruin. In de geur mooi rood fruit,
wat zwaarder dan de vorige Ahr-wijn, kruidig en iets rokerigs. In de mond een mooie zuurgraad en
wat meer zoet. Redelijk veel tannines/bitters, maar voor een houtgelagerde wijn, 4 maanden, is dat
niet ongebruikelijk. Deze wijnen hebben dan wat tijd nodig om tot volle wasdom te komen. Kortom
een mooie wijn, stevig, met een goede smaakintensiteit en een lange afdronk.

Hadden wij als de tweede proefwijn van deze avond al iets Nederlands in het glas uit ons hoge
noorden, we gaan nu zuidwaarts richting Limburg waar we een oude bekende tegenkomen n.1. Een
wijn van Sint Martinus. Dit jaar bezochten we onder leiding van Tjeu deze wijnboer. Niet aleen
troffen we daar een bijna on-Nederlands bedrijf aan dat al begon bij de receptie. Uitgezonderd
misschien de Apostelhoeve, was hier alles dat professionaliteit uitstraalde, en dat zie je (nog) niet zo
erg veel hier ten lande. De hele druiven c.q wijnbehandeling werd gedaan door zeer moderne
apparatuur. Ook druiven van andere wijnboeren worden hier behandeld.
In ons glas kregen wij een wijn met de naam Johannes uit 2015. de druiven zijn niet de alom
bekende soorten, maar afgeleiden daarvan of klonen. De Cabemet Cantor, Caberaet Cortis en
Pinotin waren in deze wijn verwerkt met daarbij 12 maanden Frans eiken.
De wijn was donkerrood in het glas met ietsje bruin in de rand. Een vrij hoge intensiteit en geuren
van rood fruit, vanille en “Brett”. Ook iets van zoethout en kruidigheid. In zijn smaken troffen we
een vrij hoog zoetgehalte en een gemiddelde zuurgraad aan. Lichte tannines en wat bitter. Het
mondgevoel was vol met een toontje melkzuur. De afdronk was vrij kort. Hoewel het zeker geen
onaardige wijn was, mag je gezien de bovengenoemde uitrusting toch wel iets meer verwachten van
een wijn die ruim € 20 kost. Ligt het aan de gebruikte druivensoorten met misschien te weinig
uitgesproken karakter ? Het woord is aan de deskundigen.

Nu we toch op weg waren naar het zuiden, gaan we maar gelijk door naar het uiterste zuiden van
Frankrijk, de Provence. Het land en de streek waar Jan zijn hart aan heeft verloren en die hij kent
als zijn (wijn)-broekzak. Hij kwam dan ook met een toch wel hele leuke vakantie wijn op de
proppen, n.1. een La Punition 2015, gemaakt van de druiven van 70 jaar oude stokken en van één
soort druiven gemaakt, de Carignan. Komt als monocépage niet zoveel voor, bovendien
geproduceerd volgen biologische principes. Opbrengst vaak minder dan 20 hl/ha.
Het bleek een donkerrode wijn te zijn met een goede intensiteit, geuren waarin veel rijp fruit,
alcoholisch, zwarte kersen, laurier en zo’n vleug van die typische carrigue kruiden. De zoet en
zuurgraad waren gemiddeld en wat de tannines betreft een lichte stroefheid en bittertje gaven de
wijn een “bite”. Dat echte ronde zuidelijke smaakpatroon komt denk ik met de jaren, deze wijn is
tenslotte nog erg jong. Mooie wijn. Zie ook het blad met wat nadere beschrijvingen.

Tot slot van deze proeverij moeten we heel lang vliegen om in het land te komen voor de Shirazwijn
“A Capella” van Kilikanoon, dan hebben we het over South -Australia. Jacqeline, die heel
trouw haar proefnotities ter beschikking stelt voor dit blad, zo ook nu, bracht een bezoek aan dit
land, was zeer onder de indruk (ook van de wijnen) en heeft besloten om in de maand november een
Australië-proeverij voor ons te houden. Reken er maar vast op dat we alle ” ins en outs “te horen en
te proeven zullen krijgen.
Deze Shiraz uit het jaar 2015 was mooi dik donkerrood in het glas, prima van kleur. In de geuren
Diverse Australische wijnbedrijven
bieden de mogelijkheid
tot picknicks
een goede intensiteit met donkerrood fruit, bosvruchten, wat mint en ietsje peper. In de mond mooi
rood fruit, wat mint, goede gemiddelde zuren en zoeten. Goed voorzien van bitters en tannines.
Een vol mondgevoel waarbij de smaak van veel bosvruchten opviel. Lange afdronk en heeft nog
vrij lang te gaan wat het bewaren betreft.
De vakantieproeverij zat er weer op, de herinneringen gaan de komende tijd weer langzaam
vervagen en komen de nieuwe ideeën ervoor in de plaats. Zoals altijd bedankte de voorzitter de
brengers van de wijnen en hun presentatie. Het was weer een zeer geslaagde avond met leuke,
interessante en soms onbekende wijnen

Geef een reactie